Еҳушаъ (Силсилаи тафсирии эълоншуда)

13,00 

20 дар саҳомӣ

Пойафзоли имон

20 дар саҳомӣ

Гурӯҳ:

Тавсифи

Китоби Еҳушаъ танҳо як сабти таърихии ҷолиб дар бораи тасарруфи Замини ваъдашуда аз ҷониби фарзандони Исроил тавассути қудрати аҷиби Худо нест. Ин ин аст, аммо ин аз он ҳам зиёдтар аст. Ин ривояти таърихист, ки масеҳии Аҳди Ҷадидро ба мероси худ ишора мекунад. Паёми Еҳушаъ пирӯзӣ ва огоҳӣ аст. Еҳушаъ қиссаи зиддиятҳоро нақл кард. Аз як тараф, Худо заминеро, ки ба халқ ваъда карда буд, дод. Аз тарафи дигар, мардум заминро комилан азхуд карда натавонистанд ва ба баъзе сокинон имкон доданд, ки боқӣ бимонанд. Худо тарафи савдои худро иҷро кард, аммо исроилиён ин корро ба анҷом нарасонданд. Халқҳои Канъон бо гузашти солҳо ба Исроил таъсири бад мерасонданд. Паёми Еҳушаъ на танҳо барои муқаддаси Аҳди Қадим, балки ҳамчунин барои масеҳиёни Аҳди Ҷадид пешбинӣ шудааст. Паёми ҳаввориён бо мавзӯи Еҳушаъ бофта шудааст: мо бояд мероси худро пурра ба даст орем ва ҳамчун имондорон имрӯз мо медонем, ки мероси сарзамини Исроил танҳо як акси сиёҳ ва сафед аз воқеият буд . Мероси ҳақиқии ҳар як имондор худи Худо мебошад. Масеҳ ба мо музди аввалияи мероси пурраи моро тавассути Рӯҳи ваъдашудаи Худо медиҳад (Эфсӯсиён 1: 13-14). Аҳди ҷадид бо забони мерос пур шудааст. Ҷидду ҷаҳди Еҳушаъ барои масеҳиён ин аст, ки мо ҳеҷ гоҳ набояд бо душмане, ки дар ҳаёти мо бартарӣ дорад, зиндагӣ кунем. "Гуноҳ бар шумо ҳукмронӣ нахоҳад кард?" (Румиён 6:14). Масеҳ ниҳоят ва то абад ҳар як душманро мағлуб кард, ҳамон тавре ки Худованд барои Исроил дар Аҳди Қадим кардааст. Монандии мо бо халқи қадимаи Худо дар он аст, ки ғалабаи мо дар тақдис танҳо дар он сурат аст, ки мо бо имон рафтор кунем. Имрӯз мо канъониёни ҷисмонӣ надорем, аммо душманоне дорем, ки бо ҷони мо ҷанг мекунанд: гуноҳ, шайтон ва ҷаҳон. Ба масеҳӣ ваъда дода мешавад, ки ғалаба дар он андозае, ки ӯ бо имон меравад.

Ба боло нигаред